نکات کلیدی:
· حتی افزایش های اندک در فعالیت بدنی سبک روزانه می تواند بهبود قابل توجهی در مرگومیر افراد مبتلا به سندرم CKM ایجاد کند.
· فعالیت بدنی سبک به ویژه در افراد با مراحل پیشرفته تر بیماری، مؤثر بوده است.
۷ژانویه ۲۰۲۶ – پژوهشگران گزارش کرده اند که فعالیت بدنی سبک ممکن است مرگومیر در افراد مبتلا به سندرم قلبی–کلیوی–متابولیک (CKM) را کاهش دهد، به ویژه در بیمارانی که در مراحل پیشرفته تر بیماری قرار دارند. بر اساس مطالعه ای که ارتباط بین فعالیت بدنی سبک و مرگومیر ناشی از همه علل را در مراحل مختلف سندرم CKM در بزرگسالان آمریکایی بررسی کرده و در Journal of the American Heart Association منتشر شده است، افزایش اندک فعالیت سبک از ۱.۵ به ۲ساعت در روز می تواند بهبود قابل توجهی در مرگومیر این بیماران ایجاد کند.
جوزف سارتینی، دانشجوی دکتری آمار زیستی در دانشکده بهداشت عمومی بلومبرگ دانشگاه جانز هاپکینز، گفت: «اگرچه مطالعاتی درباره فواید بالقوه فعالیت بدنی سبک انجام شده است، هیچ کدام فواید بلندمدت آن را در افراد مبتلا به بیماری قلبی یا در معرض خطر بیماری قلبی بررسی نکرده اند. این موضوع از چند جهت اهمیت دارد: افراد با مراحل پیشرفته تر CKM در معرض خطر بالاتر پیامدهای منفی هستند و همچنین بیشتر احتمال دارد که در انجام فعالیت های بدنی شدیدتر (مثل دویدن) با چالش مواجه شوند. فعالیت سبک بسیار در دسترس است؛ فعالیت هایی مانند پیاده روی آهسته یا کارهای روزمرهٔ خانه نیازی به باشگاه یا تجهیزات خاص ندارند».
او افزود: «این یافته ها نشان می دهد که برای پزشکان و بیماران مهم است که مداخلات مبتنی بر فعالیت بدنی سبک را هنگام تصمیم گیری درمانی در نظر بگیرند، به ویژه برای افرادی که انجام فعالیت های شدیدتر توصیه شده برایشان دشوار است».
پژوهشگران با استفاده از داده های نظرسنجی ملی سلامت و تغذیه آمریکا (NHANES) در سال های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶، ۷۲۴۶ فرد بزرگسال غیر باردار (میانگین سنی وزنی ۴۸سال؛ ۵۲ درصدزن) را که داده های معتبر شتاب سنج داشتند، شناسایی کردند. شرکت کنندگان بر اساس پنج مرحلهٔ سندرم CKM طبقه بندی شدند:
· مرحله صفر: وزن، فشار خون، چربی ها، شاخص های قند خون و عملکرد کلیه طبیعی
· مرحله ۱:BMI مساوی یا بیش از 25، اندازه ی دور کمر بالا یا پیش دیابت
· مرحله ۲: دیابت، فشار خون بالا، سندرم متابولیک، تری گلیسرید بالا یا بیماری مزمن کلیه با خطر متوسط تا بالا.
· مرحله ۳: بیماری مزمن کلیه با خطر بسیار بالا یا خطر ۱۰سالهٔ بیماری قلبی ≥ ۲۰ درصد
· مرحله ۴: بیماری قلبی–عروقی آشکار
به دلیل نرخ پایین مرگومیر، مراحل ۰و ۱در یک گروه قرار گرفتند.
بیشترین میزان فعالیت بدنی سبک در مراحل صفر و ۱ با میانگین ۴.۸ ساعت در روز مشاهده شد و کمترین میزان در مرحله ۴ با ۳.۵ ساعت در روز. پس از تعدیل عوامل مانند سن، جنس، نژاد/قومیت و میزان فعالیت بدنی توصیه شده، فعالیت بدنی سبک با کاهش مرگومیر در مراحل ۲ تا ۴ مرتبط بود.
بر اساس نتایج، هر یک ساعت افزایش فعالیت بدنی سبک با ۱۴ تا ۲۰ درصد کاهش نسبی خطر مرگومیر ناشی از همه علل در مراحل ۲ تا ۴ همراه بود. همچنین افزایش فعالیت از ۱.۵به ۲ ساعت در روز با کاهش ۲.۲ درصدی خطر مطلق مرگومیر ۱۵ساله در مرحله ۲ و کاهش ۴.۲ درصدی در مرحله ۴ همراه بود.
مایکل فنگ، استادیار اپیدمیولوژی در دانشگاه جانز هاپکینز، گفت: «یکی از راههای ترویج فعالیت بدنی بیشتر، افزودن فعالیت سبک به دستورالعمل های بالینی است. این دستورالعمل ها منابع مهمی هستند که پزشکان هنگام تصمیم گیری برای بیماران به آن ها مراجعه می کنند و همچنین سیاست گذاری سلامت را شکل می دهند. دستورالعمل های فعلی فعالیت بدنی، فعالیت متوسط یا شدید را توصیه می کنند و این باعث شده مردم فکر کنند فقط فعالیت های شدید، مورد قبول هستند. ما معتقدیم باید از این طرز فکر فاصله گرفت و فعالیت سبک را تشویق کرد؛ روشی ساده و در دسترس برای بهبود سلامت قلبی–عروقی در جمعیت های پرخطر».
منبع:
https://www.healio.com/news/cardiology/20260107/light-physical-activity-could-improve-mortality-in-patients-with-ckm-syndrome